Το παιδί μου δεν τρώει: Tips για να το βοηθήσετε!

Το παιδί μου δεν τρώει

Aπό τη στιγμή που γεννιέται ένα βρέφος, η διατροφή του γίνεται με την απόλυτη πρωτοβουλία της μητέρας. Όμως όσο μεγαλώνει και γίνεται παιδί, όλο και περισσότερο, το τάισμα γίνεται μια ανεξάρτητη, προσωπική του λειτουργία. Aν και πρόκειται για μία διαδικασία που είναι κατά βάση σωματική και εξασφαλίζει την επιβίωσή του, σιγά σιγά, μέσα από το τάϊσμα, το παιδί αρχίζει να αλληλεπιδρά με τη μητέρα του δημιουργώντας ένα δεσμό μαζί της. Με αυτή την κεντρική ιδέα στο μυαλό μας, θα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει όταν ένα παιδί δεν τρώει.

Το τάισμα του βρέφους ξεκινάει μόλις μερικές ώρες μετά τη γέννησή του, με θηλασμό (που πρέπει να είναι η αποκλειστική πηγή διατροφής του βρέφους τουλάχιστον για τους πρώτους 6 μήνες ή σε περίπτωση αδυναμίας θηλασμού ή συνέχισής του με συμπληρωματικό γάλα) ή με μπιμπερό.

Όμως πρέπει να θυμόμαστε ότι τόσο το τάισμα με θηλασμό όσο και με το μπιμπερό, δεν είναι ικανά ούτε το ένα ούτε το άλλο να προσφέρουν από μόνα τους στο βρέφος ένα καλό ξεκίνημα για τη ζωή του [Winnicott, D. 1964α), Miller, L (1995)]. Εξίσου σημαντική στη διαδικασία του ταΐσματος, είναι και η σχέση που θα αναπτύξετε με το μωρό σας και η εκφραστικότητα της αγκαλιάς σας και του βλέμματός σας. Όταν το ταΐζετε, αφοσιωθείτε σε αυτό με τρυφερότητα, θαυμασμό, αγάπη και κατανόηση στις αντιδράσεις του. Αυτά τα συναισθήματα είναι η ψυχική τροφή που του δίνετε που διαμορφώνει την προσωπικότητά του.

Όσο μεγαλώνει όμως το παιδί σας, μειώνονται οι δικές σας πρωτοβουλίες και αυξάνονται δικές του και έτσι τώρα θέλει να τρώει μόνο του. Αυτές οι αλλαγές στις συνήθειες της διατροφής έχουν να κάνουν με τα στάδια της ανάπτυξης του παιδιού, καθώς π.χ. το νήπιο που ξεπερνώντας την πιο παθητική στάση που είχε ως βρέφος, αρχίζει να περπατάει και να διεκδικεί, επιμένει με δυνατό πείσμα σε όλες του τις εκδηλώσεις και επιμένει και στη διατροφή. Εδώ, πρέπει να το βοηθήσετε στον αγώνα του για ανεξαρτησία.

Αφήστε το να πειραματιστεί με το φαγητό του και με το κουτάλι του. Χρειάζεται να είστε πιο ανεκτικές σε τέτοιες αλλαγές εφόσον ο Παιδίατρός σας σας καθησυχάζει λέγοντας ότι η ανάπτυξή του προχωράει κανονικά και ότι δεν υπάρχουν κάποια οργανικά προβλήματα. Αντίθετα, αν το πιέζετε και συνεχίζετε να το ταΐζετε με το ζόρι, τότε θα αναπτυχθεί μια σύγκρουση μεταξύ σας και θα είναι αυτό που θα επηρεάσει το αν τρώει ή δεν τρώει όσο χρειάζεται ή το αν επιμένει να περιορίζεται μόνο σε συγκεκριμένες τροφές.

Πέρα όμως από αυτά τα αναπτυξιακά θέματα, υπάρχει και η αναστάτωση της καθημερινής ζωής. Μια αλλαγή στην καθημερινότητα της οικογένειας, οποιουδήποτε είδους, ειδικά αν επηρεάσει τη μητέρα, μπορεί να επηρεάσει και το μικρό παιδί της και τη σχέση μαζί του. Σκεφτείτε πώς μπορεί να νιώθει το παιδί σας στις διάφορες καταστάσεις, αναλογιζόμενη ότι νιώθει τα πάντα και μάλιστα με πιο συναισθηματικό τρόπο από εμάς τους μεγάλους. Και αυτό μπορεί να έχει αρνητική επίπτωση στη σχέση του με το φαγητό.

Δείτε κάποιες από τις καταστάσεις που μπορεί να σας επηρεάσουν:

  • Μια συζυγική δυσκολία
  • Εγκυμοσύνη ή γέννηση ενός ακόμα παιδιού
  • Επιστροφή στην επαγγελματική σας δραστηριότητα
  • Προβλήματα με τον συγγενικό ή κοινωνικό περίγυρο
  • Οικονομικά προβλήματα

Όλα αυτά τα ενδεχόμενα μπορεί να κάνουν το παιδί σας να νιώσει ανασφάλεια και τότε η αντίδρασή του είναι να μην τρώει. Μπορεί να κάνουν το παιδί να εκφράσει ένα πείσμα, μια στεναχώρια ή μια αντίδρασή του και να διαταραχθεί η σχέση του μαζί σας. Και το φαγητό είναι το πιο άμεσο και αποτελεσματικό όπλο που έχει στα χέρια του για να σας πει κάτι, επειδή δεν μπορεί ακόμα να το διατυπώσει με λόγια.

Αναρωτηθείτε τι συνέβη με τα συναισθήματά σας και μη φτάνετε να αμφισβητείτε τον εαυτό σας ολοκληρωτικά ως μητέρα, λέγοντας «Δεν μ΄ αγαπάει το παιδί μου; Δεν είμαι καλή μητέρα;»

Όλα αυτά μπορεί να σας βοηθήσουν, αρκεί να τα δείτε με ψυχραιμία. Αν όμως το παιδί σας συνεχίζει να μην τρώει τότε θα είναι χρήσιμο να απευθυνθείτε σε κάποιον ειδικό ψυχική υγείας.

Τα συναισθήματα και η σχέση που αναπτύσσει μια μητέρα με το παιδί της είναι η βάση για μια υγιή σχέση του παιδιού με την τροφή του που γίνεται μεγαλώνοντας μια ανεξάρτητη, αποκλειστικά δική του λειτουργία.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

  1. MILLER, L. (1995). Κατανοώντας το βρέφος σας. Ελληνική μετάφραση. Αθήνα, εκδόσεις Καστανιώτη.
  2. WINNICOTT, D. (1964α). The child, the family and the outside world.  Harmondsworth: Penguin Books. Ελλ Μεταφ, Το παιδί η οικογένεια και ο εξωτερικός του κόσμος. Αθήνα. Εκδόσεις Καστανιώτη (1976).
illustration man typing on laptop
Σας άρεσε αυτό το άρθρο;
Με την εγγραφή σας στη Frezyland μπορείτε να απολαύσετε περισσότερη αρθρογραφία προσαρμοσμένη στις ανάγκες σας, ενώ ταυτόχρονα επιβραβεύεστε με 45 πόντους!

Κάντε και εσείς το σχόλιό σας

ενδιαφερον

Υπάρχουν παιδιά που θέλουν να φάνε μόνοι τους, χωρίς κάποιος να τους ταΐζει. Να τους αφήσουμε να δοκιμάζουν μόνοι τους!

Χρήσιμο

Πολύ ωραία ενημέρωση

Ευχαριστούμε!!!!

Πολυ ενδιαφέρον το άρθρο σας. Φυσικα θα πρέπει να αφήνουμε τα παιδάκια μας να πειραματιστούν μετα απο καποια ηλικία.