baby open mouth

Η ανάπτυξη των δοντιών ξεκινά την 6η εβδομάδα της ενδομήτριας ζωής. Τα πρώτα δόντια που αναπτύσσονται είναι αυτά που εμφανίζονται κατά τη βρεφική ηλικία και πέφτουν κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας τα οποία ονομάζονται νεογιλά. Αργότερα, κατά την ενδομήτριο ζωή σχηματίζονται και τα εντυπώματα των μόνιμων δοντιών.

Ένα νεογέννητο μωρό έχει φυσιολογικά δέκα νεογιλά δόντια μέσα στην άνω γνάθο και δέκα στην κάτω γνάθο, των οποίων η ασβεστοποίηση αρχίζει κατά την εμβρυική ζωή και ολοκληρώνεται κατά τη βρεφική ηλικία. Καθώς η ρίζα του δοντιού αυξάνεται η μύλη σταδιακά ανατέλλει πάνω από τοn στοματικό βλεννογόνο. Στα περισσότερα μωρά η έκφυση των νεογιλών δοντιών ξεκινά περίπου στον έκτο μήνα της ζωής και πιο συγκεκριμένα, μεταξύ πέμπτου και έβδομου μήνα ανατέλλουν οι δύο κάτω κεντρικοί κοπτήρες. Ακολουθούν οι δύο άνω κεντρικοί κοπτήρες μεταξύ έκτου και όγδοου μήνα και έπειτα οι πλάγιοι κοπτήρες, αρχικά της κάτω γνάθου, μεταξύ έβδομου και δέκατου μήνα και αργότερα της άνω γνάθου, μεταξύ όγδοου και ενδέκατου μήνα. Μεταξύ δέκατου και δέκατου έκτου μήνα ανατέλλουν οι πρώτοι γομφίοι τόσο στην κάτω γνάθο όσο και στην άνω. Οι κυνόδοντες εκφύονται μεταξύ δέκατου έκτου και εικοστού μήνα και ακολουθούν οι δεύτεροι γομφίοι οι οποίοι εμφανίζονται μεταξύ εικοστού και τριακοστού μήνα της ζωής του βρέφους.

1 στα 2.000 νεογνά γεννιέται με δοντάκι. Τα «νεογνικά» δόντια υπάρχουν συνήθως στη θέση που αντιστοιχεί στους κεντρικούς τομείς της κάτω γνάθου και μπορεί να είναι νεογιλά με πρώιμη έκφυση. Σε ένα ποσοστό 20% υπάρχει αντίστοιχο οικογενειακό ιστορικό. Η παρουσία δοντιού κατά τη γέννηση μπορεί να προκαλέσει δυσκολία στη σίτιση του μωρού αλλά και δυσφορία στη μητέρα, αν ταλαιπωρείται περισσότερο από το συνηθισμένο η θηλή κατά τον θηλασμό.

Η ανάπτυξη των δοντιών αντικατοπτρίζει την ωρίμανση του σκελετού και την ηλικία των οστών, αν και υπάρχει μεγάλη απόκλιση από άτομο σε άτομο. Η καθυστερημένη έκφυση όλων των δοντιών μπορεί να υποδηλώνει συστηματικά νοσήματα ή διαταραχές θρέψης ενώ η αδυναμία έκφυσης ενός μεμονωμένου δοντιού ή μιας ομάδας δοντιών οφείλεται συνήθως σε τοπικά αίτια.

Κατά την έκφυση των νεογιλών δοντιών μπορεί να παρουσιασθεί μία ήπια φλεγμονή και ευαισθησία στην περιοχή και το μωρό να είναι ιδιαίτερα ανήσυχο ενώ αυξάνεται πολύ και η παραγωγή σάλιου. Το βρέφος ανακουφίζεται όταν δαγκώνει ένα συμπαγές αντικείμενο, κατά προτίμηση δροσερό, ενώ η τοπική εφαρμογή ειδικής γέλης που περιέχει αντιφλεγμονώδεις παράγοντες ή/και ουσίες με τοπική αναισθητική δράση μπορεί επίσης να το βοηθήσει.

Βιβλιογραφία:

  1. Nelson Παιδιατρική Τόμος Ι Μέρος ΙΙ Αύξηση, Ανάπτυξη και Συμπεριφορά Κεφάλαιο 8 Ο Πρώτος Χρόνος, Τόμος ΙΙ Μέρος ΧVII Το Πεπτικό Σύστημα, Ενότητα 2 Η Στοματική κοιλότητα, Κεφ. 304 Ανάπτυξη και Ανωμαλίες Ανάπτυξης των Οδόντων Mendor EDITIONS S.A., 2009