Ομάδα Frezyland

Ευτυχία, αγωνία, φόβος, προσμονή, χαρά, λύπη, άγχος, εκνευρισμός, δάκρυα με το παραμικρό; Τα συναισθήματα στην περίοδο της εγκυμοσύνης μοιάζουν να έχουν επιβιβαστεί στο πιο τρελό rollercoaster! Αλλάζουν συνεχώς και κάθε τρίμηνο έχει τα…δικά του. Η ψυχολογία της εγκύου σχετίζεται με τις αντίστοιχες ορμονικές και είναι απόλυτα φυσιολογικές και αναμενόμενες. Τα οιστρογόνα και η προγεστερόνη είναι οι ορμόνες που κατά κύριο λόγο διαμορφώνουν το συναισθηματικό προφίλ της εγκύου. Φυσικά, η αναμονή της έλευσης ενός μωρού αλλάζει αντικειμενικά τις ισορροπίες σε ένα ζευγάρι και αυτός είναι ένας λόγος που από μόνος του μπορεί να οδηγήσει σε γόνιμους προβληματισμούς και δικαιολογημένο άγχος. Αυτό που πρέπει να κάνει μια έγκυος, με τη βοήθεια του συντρόφου της και της οικογένειάς της, είναι να αναγνωρίσει τα συναισθήματά της, να τα μοιραστεί και να τα αποδεχτεί, για να μπορέσει έπειτα να τα διαχειριστεί. Να λοιπόν ένας μίνι οδηγός συναισθημάτων ανά τρίμηνο: ΠΡΩΤΟ ΤΡΙΜΗΝΟ Κατά τη διάρκεια του πρώτου τριμήνου υπάρχει σίγουρα μεγάλη χαρά, αν η εγκυμοσύνη είναι επιθυμητή, έντονος προβληματισμός, αν η εγκυμοσύνη δεν είναι προγραμματισμένη και σε κάθε περίπτωση μεγάλος φόβος και ανησυχία για τυχόν απώλεια του μωρού, μιας και η κύηση δεν έχει ακόμα εμπεδωθεί. Επομένως, η αμφιθυμία στην ψυχολογία της εγκύου είναι πολύ συνηθισμένη, ιδιαίτερα αν πρόκειται για την πρώτη εγκυμοσύνη, οπότε και η νέα κατάσταση είναι για αυτήν εντελώς άγνωστη. Μέσα σε όλα, πολλές γυναίκες αισθάνονται ναυτία, κούραση και υπνηλία, συμπτώματα που δεν ευνοούν πάντα τη διατήρηση μίας καλής διάθεσης. Οι δε σωματικές και ορμονικές αλλαγές, συνδυαζόμενες με τις πρακτικές αλλαγές, που σίγουρα έρχονται, μπορεί να προκαλέσουν στρες, εντάσεις, θυμό και ταυτόχρονα τύψεις για την έγκυο που δεν μπορεί να αισθανθεί αποκλειστικά και μόνο τον ενθουσιασμό που τα κοινωνικά πρότυπα “επιβάλλουν” να αισθάνεται μια έγκυος. ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΡΙΜΗΝΟ Κατά το δεύτερο τρίμηνο, η υποψήφια μαμά αισθάνεται μεν πιο σίγουρη για την κύηση και συνήθως οι ναυτίες υποχωρούν, όμως τα συναισθήματά της είναι εξίσου έντονα, μπερδεμένα και ευμετάβλητα. Το σώμα αλλάζει, το βάρος αυξάνεται, η εξωτερική εμφάνιση μεταβάλλεται και πολλές εγκυμονούσες νιώθουν ανασφάλεια και προβληματισμό με την εικόνα τους. Ταυτόχρονα, ο μέλλων πατέρας πιθανόν να έχει και αυτός παράξενη στάση, άθελά του, μην ξέροντας πώς πρέπει να συμπεριφερθεί στη σύντροφό του και προσπαθώντας με τη σειρά του να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση. Αν και η επιθυμία της γυναίκας για σεξουαλική επαφή είναι, τουλάχιστον θεωρητικά, αυξημένη ανάμεσα στον 4ο και τον 6ο μήνα της εγκυμοσύνης, το ζευγάρι πρέπει να βρει νέους ρυθμούς και να προσαρμοστεί ανάλογα με τις οδηγίες του γυναικολόγου αλλά και ανάλογα με τους φόβους του. Δεν είναι λίγες οι υποψήφιες μανούλες που βιώνουν και τη λεγόμενη gender depression, την κατάθλιψη δηλαδή που προκύπτει από την απόκλιση ανάμεσα στην προσδοκία τους για το φύλο του παιδιού και την πραγματικότητα. Με λίγα λόγια, υπάρχουν μαμάδες που ονειρεύονταν διακαώς ένα κοριτσάκι και χρειάζονται χρόνο για να…χωνέψουν ότι πρέπει να βάψουν το δωμάτιο γαλάζιο ή το αντίθετο. ΤΡΙΤΟ ΤΡΙΜΗΝΟ Μπαίνοντας στην τελική ευθεία για να υποδεχτεί το μωράκι της, η έγκυος συνεχίζει να διακατέχεται από πρωτόγνωρα και αντικρουόμενα συναισθήματα. Η προσμονή μεγαλώνει και συνοδεύεται από το χαρακτηριστικό Σύνδρομο Δημιουργίας Φωλιάς, κατά το οποίο οι υποψήφιες μανούλες νιώθουν μια…ακατανίκητη επιθυμία να ετοιμάσουν το σπίτι που θα υποδεχτεί το μωράκι τους. Μαγειρεύουν συνεχώς, ψωνίζουν ρουχαλάκια, ετοιμάζουν το δωμάτιο, μετακομίζουν πράγματα…και όλα αυτά συνοδεύονται από μια πραγματικά αστείρευτη ενέργεια. Από την άλλη αρχίζουν να φοβούνται τόσο την ίδια τη γέννα, ως σωματική και ψυχική διαδικασία, όσο και τις πρακτικές αλλαγές που θα επιφέρει στη ζωή τους η άφιξη του μωρού, που πλησιάζει όλο και περισσότερο. Ταυτόχρονα, το σώμα επιβαρύνεται όλο και περισσότερο, η δυσφορία και η κούραση αυξάνονται. Αυτή η επιβαρυμένη κατάσταση προκαλεί συχνά στις γυναίκες δυσκολία στη συγκέντρωση, οδηγώντας σε αυτό που ονομάζεται “baby brain”. Έτσι, μπορεί να εμφανίζουν αφηρημάδα διάφορες στιγμές της μέρας, να ψάχνουν μονίμως τα κλειδιά τους κ.λπ. Όταν η ψυχολογία της εγκύου χρειάζεται βοήθεια Οι ανησυχίες και ο φόβος είναι εύλογα συναισθήματα στη ζωή μιας μέλλουσας μαμάς, ειδικά αν πρόκειται για το πρώτο της παιδί. Όταν όμως μιλάμε για υπέρμετρες φοβίες και έντονο στρες που δεν μπορεί η έγκυος να ελέγξει, τότε: μπορεί η φορτισμένη αυτή συναισθηματική κατάσταση να επηρεάσει την εξέλιξη ή την έκβαση της κύησης (έρευνες μάλιστα έχουν συνδέσει το έντονο στρες με πρόωρο τοκετό*) ενδέχεται η γυναίκα να παρουσιάσει μειωμένη ικανότητα για τη φροντίδα του εαυτού της και του μωρού της. Υπάρχει πάντα και η περίπτωση η γυναίκα να φοβάται να μιλήσει για τις φοβίες της ή αν μιλήσει στο περιβάλλον της ή να μη συναντήσει την υποστήριξη που θα περίμενε. Πολύ συχνά οι φοβίες της εγκυμοσύνης θεωρούνται υπερβολικές από τον περίγυρο και δεν τους δίνεται η σημασία που χρειάζεται. Σε περίπτωση που η ψυχολογία της εγκύου παρουσιάσει ανησυχητικά σημάδια είναι απαραίτητο η γυναίκα να μιλήσει αρχικά στον γιατρό της. Με την καθοδήγησή του, και εάν κρίνεται σκόπιμο, μπορεί να συμβουλευτεί και έναν ειδικό ψυχικής υγείας, για περαιτέρω βοήθεια. Θυμόμαστε ότι τα συναισθήματα της εγκύου μπορεί να έχουν όλη τη δυνατή γκάμα και αυτό είναι φυσιολογικό. Με τη σωστή διαχείριση των συναισθημάτων αυτών και μία θετική στάση, η έγκυος μπορεί να ζήσει το μοναδικό ταξί προς στη μητρότητα κρατώντας τα όμορφα κομμάτια του. *The Effect of Perceived Stress During Pregnancy on Preterm Birth, Kittikhun Tanpradit and Kasemsis Kaewkiattikun National Library of Medicine USA.